Çocuklarımız ne ister?
Hani anne babaydık ya Tanrı değildik. Hani büyük umutlarımız vardı çocuklarımız için ,büyük hayaller.. Bizim sahip olamadığımız her şeye sahip olmalıydı onlar.. Bizim anne babamızın bize davrandığı gibi davranmamalıydık onlara, her istediklerini almalı, lüks okullarda okumalı ,hiçbir eksiği olmamalı ve büyük ama çok büyük adam olmalıydılar.
Ya çocuklarımız .. Ya onlar, onlar acaba ne ister hiç düşündünüz mü ? düşündük mü ?
Elbette düşündük. Hem de onlardan önce düşündük biz. Onlar adına her şeyi hayal ettik. İyi bir gelecek için çok çalıştık, çalışacağız. Her türlü güçlüğe göğüs gerecek, gerekirse en ağır işleri onlar için yapacağız. Her türlü eziyete katlanacak ve onlar için yaşayacağız……
Oysa onlar; ÇOCUKLARIMIZ ne istiyor biliyor musunuz?
* Sevgimizi artırmamızı istiyorlar,
* Çocuklarımız bizim yaşayamadığımız çocukluğumuzu değil, kendi çocukluklarını yaşamak istiyorlar,
*Onlara güvendiğimizi görmek istiyorlar.
*Onlar binlerce öğrencisi olan büyük özel okulları değil , gözleri sevgiyle bakan öğretmenler ve paylaşımları içten olan okullarda olmak istiyorlar.
*Gösterişi olan oyuncaklarla dolu yuvalar değil, ya da koridorları pembeye boyanmış okullar değil, onlar EĞİTİM istiyorlar.
*Arabalarımızı yenilememizi ya da yeni kooperatiflere girmemizi istemiyorlar.
*Kredi kartları borçlarınız ya da taksitleriniz yüzünden ertelenmiş ihtiyaçlara sabır gösterirken sizleri anlayışla beklerken, bu anlayışı FARK etmemizi istiyorlar.
*Yaşamda ki mücadelemizde onlarında omzumuzun yanında olduklarını görmemizi ve söylememizi istiyorlar. “senin için bunca çaba,yorgunluk senin geleceğin için ” yerine “seninle yaşamak seninle paylaşmak çok güzel ” dememizi istiyorlar.
*Hani onlar için çalışırken ayıramadığımız zamanın bir kısmını istiyorlar,
*Uzun telefon görüşmelerimizin daha kısa olmasını ,
* İş arkadaşlarımıza ya da komşumuza gösterdiğimiz saygının ve ilgini tamamını …
*Yarınları birlikte planlamayı,
*Hayallerinizi, duygularınız paylaşmayı, istiyorlar.
*Arkadaşlarını tanımamızı, onu arkadaşlarının yanında eleştirmemenizi, hatta arkadaşlarının yanında iyi özelliklerini belirtip güvenimizi göstermemizi istiyorlar.
*Tatil için birlikte plan yapmayı,
* Okul seçiminde onun kararını almayı ,
* Onu değiştirmek için değil kendimizi değiştirmek için çaba sarf etmemizi istiyorlar.
* Üzüntü ve dertlerini dinlememizi ve fark etmemizi istiyorlar.
* Ona olan kızgınlığımızı başka zamanlarda başka olaylarla değil zamanında ama konuşarak nedenlerini anlatmamızı istiyorlar.
* Yaptıkları ya da düşündükleri hakkında tahminde bulunmadan, direkt İLETŞİM kurmamızı istiyorlar.
* Her zaman kontrol edilmek istemiyorlar
* Başarılarını takdir etmemizi ama abartmamızı istemiyorlar.
* Birlikte çok ortak noktamızın olduğunu bizimde fark etmemizi istiyorlar.
* Hata yaptığımızda özür dilememizi istiyorlar, tıpkı bizim onlardan istediğimiz gibi.
* iyiliğin karşılığında da tabiî ki teşekkür etmemizi bekliyorlar,
* ONU OLDUGU GIBI KABUL ETMEMİZİ,
* KİSİLİĞİNE ÖNEM VERMEMİZİ,
* DUYGULARINI ANLAMAMIZI
* ONA SEVGİMİZİ KORKMADAN SÖYLEYİMİZİ istiyorlar.
Unutmayalım ki onlar bizim bir parçamız ve üzerine kurduğumuz hayallerimiz var. Bütün bunları çocuklarımız için olmasa bile kendimiz için yapalım. Hayallerimiz için, GELECEĞİMİZ için.
Çocuklarımızın bizler gibi anne baba olmamaları, çocukları için çok büyük hayaller kurmamaları için.
Bunu hep düşünelim… YAHU BU ÇOCUK NE İSTER.
Kendinizi ve çocuğunuzu anlamanız, anlaşılmanız ve sevgilerinizi korkmadan söyle bilmeniz dileği ile. Sevgi ile kalın.
Nebahat BOĞUT
Uz. Çocuk Gelişimi Eğitimcisi- Aile Danışmanı
