Yemek hazırlanınca annem çağırır bu defa masada bir araya gelirdik babamla. Onlar annemle konuşurken ben araya girer, sesimi duyuramayınca da bağırırdım. B abam sinirlenir, ‘Bütün gün insanlara kafa patlatmaktan bunaldım, birde sen kafamı ütüleme!’ derdi. Annem de ‘Bütün gün zaten seninle uğraştım, bir çift laf da mı konuşturtmayacaktım babanla?’ diye çıkışır, beni odama gönderirdi. Çaresiz bir şekilde oyunumu büker odama yani hapishaneme doğru yol alırdım. Babam arkamdan, ‘Bizim bir odamız bile yoktu, her şeye sahip, hâlâ ne istiyor anlamadım.’  diye bağırmaya devam ederdi. ‘Keşke benim de bir odam olmasaydı, keşke bizim de evimiz bir odalı olsaydı da hep birlikte otursaydık’ derdim içimden; ama yüksek sesle söylemeye cesaret edemezdim.

Yemekten sonra babam kanepeye uzanır, eline kumandayı alır, televizyon seyrederdi. Beni yanına çağırır biraz severdi. Onun izleyeceği önemli bir şey varsa beni adeta yerimden bile kıpırdatmazdı. Azıcık hareket edip koşup oynamaya çalışsam oda hapsim yeniden başlardı. Bir gün anladım ki susunca babamla daha iyi anlaşıyoruz. Bu defa susarak yapabileceğim oyunlar geliştirmeye başladım. Önce resim yaparak başladım işe. Babam çizdiğim resimleri çok beğeniyor; ‘Bak, böyle uslu uslu oyna işte.’  diyordu.

Babam bazen göz ucuyla bakıyor, resimle ilgili bir şey sorsam afallıyordu. Ama bana kızarak beni artık odama göndermiyordu. ‘Son günlerde ne de akıllandı benim oğlum.’ Diye komşulara anlatıyordu annem halimi.

 Resimlerim arttıkça ortalık dağılmaya başladı. Annem ‘Odanı topla!’diye odama kapattığında işe nereden başlayacağımı bilemiyordum. Ben bunlarla uğraşırken zaman geçiyor; ama odamı toparlamayı beceremiyordum. Annem odama gelip ‘Bak sana resim yapmayı yasaklayacağım.  ‘ dedi bir gün. Susuyor olmamı usluluk olarak değerlendiren ailem resim yapmayı da elimden alırsa ben ne yapacaktım? 

Bu düşüncelerle bir aile tablosu yaptım. Babam eve gelince uygun zamanı kolladım. Her zamanki gibi yemekler yendi, odaya geçildi.  Babam oturur oturmaz çizdiğim resmi getirdim. Babam baktı. Hım, dedi  ‘Çok güzel olmuş. Bu adam benim herhalde.’ dedi. Ben ‘Hayır o adam değil, bu çocuk sensin.’dedim.  O ‘Hayır, bu adam benim, bu çocuk sensin, bu küçük kız da arkadaşın.’dedi. Ben yine ‘Hayır, o büyük adam benim, bu küçük adam sensin, bu küçük kız da annem.’ dedim.  Babam benimle uğraşmaktan vazgeçip: ‘Peki neden bizi küçük çizdin?’ dedi.  Heyecanla başladım anlatmaya. Ben büyüyüp adam olacağım. İş bulup çalışacağım. Siz yaşlanıp küçüleceksiniz. Beliniz bükülecek, komşumuz Ahmet amca ile Ayşe teyze gibi küçücük kalacaksınız. Ben işten geldiğimde yorgun olacağım.  Siz benimle konuşmaya çalıştığınızda işyerinde kafam şişmiş olacağından sizi duymayacağım bile. Siz benimle bir şeyler paylaşmak istediğinizde ‘Hadi odanıza çekilin de kafa dinleyeyim.’  diyeceğim. Ve bir de bağıracağım ‘Her şeylerini alıyorum. Sıcacık odaları da var, daha ne istiyorlar’  diye.  Annemle babamın gözleri fal taşı gibi açılmıştı.  Duyduklarına inanamıyorlardı .. Bana sarılıp beni öyle içten bir okşayışları vardı ki sonsuza kadar konuşsam hiç bıkmadan dinleyecekler gibiydi. 

FARKINDA’ OLMALI İNSAN…

KENDİSİNİN, HAYATIN OLAYLARIN, GİDİŞATIN FARKINDA OLMALI.

Umarız hepimiz farkında hayatlar yaşarız. 

Kaynak : www.okulonceciyiz.biz

“Yemezse aç bırakın. Nasıl olsa diğer öğünde yiyecektir” diye alışıla gelmiş psikolog öğüdünü bir yana bırakan psikolog Berrin Göncü Işıkoğlu, Moral Dünyası Dergisi’ndeki yazısında anne ile çocuk arasında yaşanan yemek yemeyi sevdiren 10 kuralı şöyle aktarıyor:

1. Müsaade edin: Bu özerklik duygusunun gelişimi açısından gereklidir. Gereksiz titizlikten kaçının. Muhtemelen döke saça yiyeceği için üstü kirlenecektir. Bırakın, yemekten keyif alsın.

2. Bol seçenek sunun: Birlikte alışverişe ve pazara gidin. Yemek seçimini beraber planlayın. Çocuğunuzu yemek ve sofra hazırlama sürecine dâhil edin. Bazen servisi ona yaptırabilirsiniz. Yiyeceklerin sunumunda renk, koku ve görünümüne özen gösterin. İştahsız bir çocukta besin miktarını artıramayacağınıza göre içeriği zengin enerjik yiyecekleri tercih edin. Yani kalorisi yüksek, hacmi düşük besinler!

3. Düzenli, huzurlu ve eğlenceli yemekler: Geç kalkıp geç kahvaltı yapan bir çocuk için öğle yemeği sorun olacaktır. Dolayısıyla uyku saatlerini iyi ayarlamamız gerekli. Yeme süresi ise yarım saati, en fazla 45 dakikayı geçmemeli.

4. Miktara ve saate dikkat: Bilhassa yemekten 1 saat önce sıvı tüketimini azaltın. Fazla süt tüketimi de kansızlığa yol açarak iştahını etkilemektedir. Günlük 500 ml süt okul öncesi çocuk için yeterlidir.

5. Örnek olun: İngiltere’de Oxford Üniversitesi tarafından yapılan bir araştırma abur cuburun beslenmeyi olumsuz etkilemesinin yanı sıra çocukların öğrenme zorluğuna ve davranış sorunları yaşamasına yol açtığını da ortaya koydu. Bu gerçekten hareketle sadece öğün aralarında değil, yemekten sonra da ödül olarak tatlı şekerleme çikolata vermeyin.

6. E3N+ÇN kuralını uygulayın: Ebeveyn, ‘Ne, Nerede, Ne zaman’ı belirler. Ne kadar sorusunu ise Çocuk karar verir. Anneler bazen çocuğun mide kapasitesini göz ardı edebiliyor. Bu kuralı uygularken çocuğun mide kapasitesini göz ardı etmeyerek, öğünlerden sonra miktarla ilgili “Az yedin” şeklinde yorum yapmayın.

7. Acıkmadan yedirmeyin: Beslenmesini içsel uyaranlara (açlık-tokluk) göre ayarlayın. Yemek öncesi enerji harcayacağı etkinlikler belirleyin. Kovalamaca, top oynamak, açık havada yürüyüş yapmak, parka gitmek ve bisiklete binmek gibi.

8. Dış uyaranlardan kurtarın: Vücut fonksiyonlarını parasempatik sistem (iradedışı sinir sistemi) düzenler. Dolayısıyla sakin bir ortamda yemek yedirmeniz gerekir. Reklamlarla, müzik kanallarını izleyerek yedirmek ruhsal gelişimini olumsuz etkilemektedir. Yemek esnasında çevre uyaranlarını en aza indirin. Bebek aşırı uyaranla karşılaşırsa, bedensel uyaranları yani açlık duygusunu hissedemez.

9. Uygunsuz davranışta mola: Pazarlık yapmayın. Amacı ilgi çekmek olabilir. İlgisizmiş gibi davranın. Aksi takdirde ilgi çektiğini fark ettiği anda isteklerinizi yaptıramazsınız. Bir besini ısrarla reddediyorsa bir dönem o yiyeceğe ara verin, sonra deneyin. Aşırı ısrarcı, tehditkâr davranmayın.

10. Anaokulunda başlayabilir: Çocuklar taklit ederek öğrenir. Kalabalık bir aileniz varsa bunun çocuğunuza sağlayacağı avantajdan istifade edin. Çekirdek aile iseniz anaokuluna başlaması faydalı olur. Diğer çocukları izleyerek yeni yeme davranışları geliştirir. Sizinle yemediği pek çok şeyi grup ortamında yemeye başlayacaktır.

Kaynak: MORAL DÜNYASI DERGİSİ

Ya çocuklarımız .. Ya onlar, onlar acaba ne ister hiç düşündünüz mü ? düşündük mü ?

Elbette düşündük. Hem de onlardan önce düşündük biz. Onlar adına her şeyi hayal ettik. İyi bir gelecek için çok çalıştık, çalışacağız. Her türlü güçlüğe göğüs gerecek, gerekirse en ağır işleri onlar için yapacağız. Her türlü eziyete katlanacak ve onlar için yaşayacağız……

Oysa onlar; ÇOCUKLARIMIZ ne istiyor biliyor musunuz?

* Sevgimizi artırmamızı istiyorlar,

* Çocuklarımız bizim yaşayamadığımız çocukluğumuzu değil, kendi çocukluklarını yaşamak istiyorlar,

*Onlara güvendiğimizi görmek istiyorlar.

*Onlar binlerce öğrencisi olan büyük özel okulları değil , gözleri sevgiyle  bakan öğretmenler ve paylaşımları içten olan okullarda olmak istiyorlar.

*Gösterişi olan oyuncaklarla dolu yuvalar değil, ya da koridorları pembeye boyanmış okullar değil, onlar EĞİTİM istiyorlar.

*Arabalarımızı yenilememizi  ya da yeni kooperatiflere girmemizi istemiyorlar.

*Kredi kartları borçlarınız ya da taksitleriniz yüzünden ertelenmiş ihtiyaçlara sabır gösterirken sizleri anlayışla beklerken, bu anlayışı FARK etmemizi istiyorlar.

*Yaşamda ki mücadelemizde onlarında omzumuzun yanında olduklarını görmemizi ve söylememizi istiyorlar.  “senin için bunca çaba,yorgunluk senin geleceğin için ” yerine  “seninle yaşamak seninle paylaşmak çok güzel ” dememizi istiyorlar.

*Hani onlar için çalışırken ayıramadığımız zamanın bir kısmını istiyorlar,

*Uzun telefon görüşmelerimizin daha kısa olmasını ,

* İş arkadaşlarımıza ya da komşumuza gösterdiğimiz saygının ve ilgini tamamını …

*Yarınları birlikte planlamayı,

*Hayallerinizi, duygularınız paylaşmayı, istiyorlar.

*Arkadaşlarını tanımamızı, onu arkadaşlarının yanında eleştirmemenizi, hatta arkadaşlarının yanında iyi özelliklerini belirtip  güvenimizi göstermemizi  istiyorlar.

*Tatil için birlikte plan yapmayı,

* Okul seçiminde onun kararını almayı ,

* Onu değiştirmek için değil kendimizi değiştirmek için çaba sarf etmemizi istiyorlar.

* Üzüntü ve dertlerini dinlememizi ve fark etmemizi istiyorlar.

* Ona olan kızgınlığımızı başka zamanlarda başka olaylarla değil zamanında ama konuşarak nedenlerini anlatmamızı istiyorlar.

* Yaptıkları ya da düşündükleri hakkında tahminde bulunmadan, direkt İLETŞİM kurmamızı istiyorlar.

* Her zaman kontrol edilmek istemiyorlar

* Başarılarını takdir etmemizi ama abartmamızı istemiyorlar.

* Birlikte çok ortak noktamızın olduğunu bizimde fark etmemizi istiyorlar.

* Hata yaptığımızda özür dilememizi istiyorlar, tıpkı bizim onlardan istediğimiz gibi.

* iyiliğin karşılığında da tabiî ki teşekkür etmemizi bekliyorlar,

* ONU OLDUGU GIBI KABUL ETMEMİZİ,

* KİSİLİĞİNE ÖNEM VERMEMİZİ,

* DUYGULARINI ANLAMAMIZI

* ONA SEVGİMİZİ KORKMADAN SÖYLEYİMİZİ istiyorlar.

Unutmayalım ki onlar bizim bir parçamız ve üzerine kurduğumuz hayallerimiz var. Bütün bunları çocuklarımız için olmasa bile kendimiz için yapalım. Hayallerimiz için, GELECEĞİMİZ için.

Çocuklarımızın bizler gibi anne baba olmamaları, çocukları için çok büyük hayaller kurmamaları için.

Bunu hep düşünelim… YAHU BU ÇOCUK NE İSTER.

Kendinizi ve çocuğunuzu anlamanız, anlaşılmanız ve sevgilerinizi korkmadan söyle bilmeniz dileği ile. Sevgi ile kalın.

Nebahat BOĞUT

Uz. Çocuk Gelişimi Eğitimcisi- Aile Danışmanı

Okulun ilk günlerinde çocuğun ağlama, okula gitmek istememe, anne-babasından ayrılmamak, yanında kalmalarını istemek gibi davranışlar göstermesi doğaldır. Çünkü çocuk tüm kurallarını bildiği bir ortamdan, henüz hiç bir kuralını bilmediği, tanımadığı kişilerin bulunduğu bir ortama girmektedir. Çoğunlukla koruyucu ve aşırı hoşgörülü aile ortamından gelen çocuklarda bu kaygılar daha yoğun yaşanır. Bağımsız, kişiliği gelişmiş, güven duygusu pekişmiş çocukların okula uyumu daha kolay olur. Ancak çocuk okul ortamına alıştıktan ve öğretmenlerini tanıdıktan sonra kaygıları ortadan kalkar. Bazen de, ebeveyler çocuklarından ayrıldıkları için kendileri de suçluluk ve kaygı duyguları ile çocuğun okul korkusunu bilmeyerek de olsa artırırlar. Bu sinyalleri alan çocuk, daha sonra aldığı sinyalleri kolayca kullanarak, okula gitmemek için direnebilir.

Uyum sağlama aşaması boyunca çocuklarda gözlediğimiz tepki çeşitleri değişiklik gösterir.

•Bazı çocuklar okula gayet ilgili ve rahat başlar.
•Bazıları ilk üç gün ya da bir hafta ilgili ve istekli olur. Okul, onun için park gibidir. Ama sonra birazda annesi ile birlikte olmak ister. Sürekli okula gelmenin anlamını yeni kavrar ve tepki gösterir.
•Diğer bazıları ise en baştan itibaren anneden ayrılmak istemez. Sınıfa gelmesini, yanında olmasını, annesinin yedirmesini ister, ağlama gözlenir.

NASIL DAVRANMALI?

•Ailenin göstereceği kararlılık, sabır, okul öncesi eğitime ve başladığı eğitim kurumuna gösterdiği inanç ve güven çocuğun uyumunu kolaylaştırır.

•Çocuğun okul hakkındaki olumsuz düşüncelerini anlatmasına fırsat verilmeli, ancak okul hakkında sorgulanmamalıdır.

•Okul hakkında çocuğa açıklama yapmak ve okulu tanıtmak uyumu kolaylaştırır. Okulun her gün gidilmesi gereken oyun, arkadaş ve eğitim yeri olduğu anlatılmalı, ancak abartılmış ve yanlış bilgi verilmemelidir. Aksi durumda çocuk kendisine anlatılanlarla okulda bulduklarını karşılaştırdığında aradığını bulamayacak ve okula güveni kalmayacaktır.

•Veli, okul ve personel hakkındaki olumsuz duygu ve düşüncelerini çocuğun yanında konuşmamalı, idare ile iletişime geçmelidir.

•Çocuğun anaokulunu reddetmesi halinde, anne-baba, büyükanne veya büyükbaba gibi aileden birinin çocuktan yana tutum göstermesi, ona güç verir ve tepkisi büyür. Okula gidiş tüm aile bireyleri tarafından desteklenmeli ve aile bireyleri uyum içinde olmalıdır.

Çocuk okula birlikte geldiği ebeveyni yanında ağlıyor, onun gitmesine izin vermiyor olmasına rağmen; ebeveyni okuldan ayrıldıktan sonra ağlamayı bırakıp, faaliyetlere katılıyorsa; kaygılarını bitirmiş demektir.

Kaygıları bitmiş olmasına rağmen okula gelme veya geldikten sonra anne-babasının gitmesini engellemeye çalışan, direnç gösteren çocuklar için uygulanabilecek yöntemler ise;

*Çocuğu servise ya da okula “bağımlı olmadığı” ebeveyni tarafından getirin.

*Okula düzenli devam etmesi konusunda ısrarlı olun. Yakınmaya devam etse bile giyinmesine, servise binmesine, okula gitmesine ve yerleştirilmesine yardım edin. Sınıfa girmesi konusunda sakin ve kararlı davranın.

*Okula düzenli devam etmesi ve karşı çıkmaması karşılığında daha sonra verilmek üzere bir takım küçük ödüller sunun.

*Kaygıları hakkında konuşmaya teşvik edin. Ancak sorgulamayın. Duygularını anladığınızı hissettirin. Anlaşıldığını hissetmek çocuğu rahatlatır.

*Onu yatıştırın ve sadece belli bir zaman dilimi içinde okulda kalacağını söyleyin.

*Ona kendisini alacağınız saati söyleyin ve bu saati geçirmeyin.

*Çocuğun yuvaya hazır olması kadar sizin çocuğunuzu yuvaya vermeye hazır olmanız da önemlidir. Çocuğu yuvaya verdiğiniz için yalnızlık, çaresizlik, suçluluk, kaygı, çocuğu kaybetme korkusu ve hatta öfke gibi duygular yaşıyorsanız onlarla yüzleşin.

Enerjinizi, bu duygularla baş etmek için harcayın. Siz gözleriniz yaşarmadan çocuğu yuvaya bırakabildiğiniz zaman, çocuğun da bu ayrılıkla başa çıkabildiğini göreceksiniz.

Uz. Çocuk Gelişimi Eğitimcisi - Aile Danışmanı Nebahat BOĞUT

Online satın almak veya sipariş vermek için:
SEVGİLİ AİLEM HADİ BANA KATILIN (+5 Yaş)
SEVGİLİ AİLEM HADİ BANA KATILIN (+3 Yaş)